تصفیه فاضلاب تولید شده از فرآیندهای ماشینکاری مکانیکی شامل چندین اصل کلیدی با هدف حذف آلاینده ها و ایمن ساختن آب برای تخلیه یا استفاده مجدد است. در اینجا یک مرور کلی از اصول درمان وجود دارد:
جداسازی فیزیکی: این اصل شامل استفاده از تکنیک هایی مانند ته نشینی، فیلتراسیون و شناورسازی برای جداسازی ذرات جامد یا قطرات از مایع موجود در فاضلاب است. این روش ها در حذف جامدات معلق، روغن های امولسیون شده و سایر ذرات معلق که می توانند به طور فیزیکی به دام افتاده یا ته نشین شوند، موثر هستند.
درمان شیمیایی: از فرآیندهای شیمیایی برای تغییر ترکیب شیمیایی فاضلاب استفاده می شود. این می تواند شامل خنثی سازی، جایی که اسیدها یا بازها برای تنظیم pH اضافه می شوند، و اکسیداسیون شیمیایی، که از عوامل اکسید کننده قوی برای تجزیه ترکیبات آلی و کاهش سمیت استفاده می کند، باشد. انعقاد شیمیایی و لخته سازی نیز رایج است، جایی که منعقد کننده ها برای جمع کردن ذرات ریز به هم اضافه می شوند و حذف آنها از طریق رسوب آسان تر می شود.
درمان بیولوژیکی: این اصل بر میکروارگانیسم ها تکیه دارد تا مواد آلی موجود در فاضلاب را به مواد کمتر مضر تجزیه کنند. فرآیندهای هوازی و بی هوازی مورد استفاده قرار می گیرند، با فرآیندهای هوازی که نیاز به اکسیژن برای رشد باکتری هایی دارند که می توانند آلاینده های آلی را تجزیه کنند. از طرف دیگر فرآیندهای بی هوازی در غیاب اکسیژن رخ می دهند و برای تجزیه ترکیبات آلی پیچیده تر استفاده می شوند.
اکسیداسیون پیشرفتهفرآیندهای اکسیداسیون پیشرفته (AOPs) شامل تولید گونه‌های بسیار واکنش‌پذیر مانند رادیکال‌های هیدروکسیل است که می‌توانند طیف وسیعی از آلاینده‌ها را اکسید کرده و از بین ببرند. این فرآیندها اغلب استفاده از اشعه ماوراء بنفش، ازن، پراکسید هیدروژن یا سایر اکسیدان ها را برای افزایش تجزیه آلاینده هایی که به روش های تصفیه معمولی مقاوم هستند، ترکیب می کنند.
فناوری غشاء و فرآیندهای غشایی: فرآیندهای غشایی مانند اسمز معکوس، نانوفیلتراسیون و اولترافیلتراسیون از غشاهای نیمه تراوا برای جداسازی آلاینده ها از آب بر اساس اندازه استفاده می کنند. این فناوری‌ها در از بین بردن جامدات محلول، یون‌ها و حتی برخی میکروارگانیسم‌ها موثر هستند و در نتیجه آب تصفیه‌شده با کیفیت بالا تولید می‌شوند.
جذب: تکنیک های جذب، مانند استفاده از کربن فعال، بر چسبیدن آلاینده ها به سطح یک ماده جاذب متکی است. این روش به ویژه برای حذف ترکیبات آلی، رنگ و برخی فلزات خاص از فاضلاب مفید است.
روش های الکتروشیمیایی: این روش ها از انرژی الکتریکی برای انجام واکنش های شیمیایی که آلاینده ها را حذف می کنند، استفاده می کنند. برای مثال، انعقاد الکتریکی شامل استفاده از جریان الکتریکی برای ایجاد انعقاد است، در حالی که الکترواکسیداسیون از الکترودها برای اکسید کردن آلاینده‌های آلی و معدنی استفاده می‌کند.
هر یک از این اصول بسته به ویژگی های خاص فاضلاب و سطح تصفیه مطلوب می تواند به صورت جداگانه یا ترکیبی اعمال شود. هدف دستیابی به سطح بالایی از تصفیه است که مطابق با استانداردهای زیست محیطی باشد و در برخی موارد امکان بازیابی مواد با ارزش یا استفاده مجدد از آب در فرآیندهای صنعتی را فراهم کند.
