تیتانیوم و تیتانیوم از ویژگی های بسیاری مانند وزن سبک، استحکام بالا و مقاومت به خوردگی استفاده می کنند. تیتانیوم و ترکیبات آن نه تنها کاربردهای بسیار مهمی در صنایع هوانوردی و هوافضا دارند، بلکه در صنایع شیمیایی، نفتی، صنعت نور، تولید برق، متالورژی و غیره نیز شروع به استفاده کرده اند. به طور گسترده ای در بسیاری از بخش های صنعتی مدنی استفاده می شود. با این حال، هنوز هم از نظر سختی و استحکام مطلق، آلومینیوم و تیتانیوم کوچکتر از فولاد هستند. معایب سیم های ساخته شده از تیتانیوم از نظر سختی، وسعت و عمق کاربرد آن را محدود می کند. این است که متعهد به افزایش سختی از آلومینیوم تیتانیوم در فرض اطمینان از مقاومت به خوردگی از تیتانیوم و تیتانیوم، و سطح درمان carburizing یکی از تکنیک های درمان معمولی است. مشابه درمان کاربوریزه کردن سطح فولاد، درمان کاربوریزه کردن سطح از آلومینیوم نیز باعث می شود اتم های کربن با فعالیت بالا منتشر به فضای داخلی از آلومینیوم به شکل یک لایه کربوهیدرات با محتوای کربن بالا از ضخامت خاص، که پس از آن فرونشست / مزاج ، به طوری که لایه سطحی قطعه کار به دست می آورد سیم آلومینیوم با محتوای کربن بالا، و قسمت اصلی به دست می آورد تیتانیوم با محتوای کربن کم به دلیل محتوای کربن حفظ غلظت اصلی. سختی تیتانیوم به طور عمده مربوط به محتوای کربن آن است، بنابراین پس از درمان کربوهیدرات و پس از آن درمان حرارت می تواند قطعه کار را به دست آوردن خواص چقرمگی سخت و درونی بیرون.
محلول بودن کربن در تیتانیوم کوچک است که در مجموع ۰٫۳٪ در ۸۵۰X، و حدود ۰٫۱٪ در ۶۰۰C است. به دلیل پایین بودن محلول بودن کربن در تیتانیوم، اساساً تنها از لایه کاربید تیتانیوم و حوزه چنگال پایین تر آن عبور می کند. لایه رسوب برای رسیدن به هدف از سخت شدن سطح. کاربوریزه کردن باید تحت شرایط اکسیژن زدایی انجام شود، زیرا سختی لایه سطحی تشکیل شده توسط پودر مناسب برای کاربورینگ فولادی در برابر سطح مونوکسید کربن یا مونوکسید کربن حاوی اکسیژن به ۲۷۰۰MPa و ۸۵۰۰MPa می رسد و پوست کندن آن آسان است.
در مقابل، کاربور کردن در زغال ممکن است لایه نازکی از کاربید تیتانیوم را تحت شرایط اکسید کننده یا دکاربور کردن تشکیل دهد. سختی این لایه ۳۲OUOMPa است که در راستای سختی کاربید تیتانیوم است. عمق لایه کاربور شده به طور قابل ملاحظه ای بیشتر از عمق لایه نیترید شده در هنگام نیترید با نیتروژن تحت شرایط مشابه است. در شرایط غنی شده با اکسیژن باید در نظر گرفت که جذب اکسیژن بر عمق سخت شدن تأثیر می گذارد. تنها در شرایط ضخامت لایه بسیار نازک، می توان به پودر کربن در یک خلاء یا یک جو آرگون-متان نفوذ کرد تا قدرت چسبندگی کافی را تشکیل دهد. در مقایسه با این, استفاده از عوامل کربوهیدرات گاز ممکن است به خصوص چسب سخت و خوب تشکیل. لایه سخت شده کاربید تیتانیوم. در عین حال سخت شدن تحت شرایط دما بین ۹۵۰T توسعه یافت: و ۱۰۲۰۱: بین ۵۰fim و . با افزایش ضخامت لایه، لایه کاربید تیتانیوم شکننده تر می شود و تمایل به پوست کردن دارد. برای جلوگیری از نفوذ ورود کربن به لایه کاربید تیتانیوم به دلیل تجزیه روتان، باید از تنظیمی تقریباً ۲٪ بر اساس حجم روتان استفاده کرد. مواد افزودنی مواد افزودنی گاز کربوهیدرات در گاز بی اثر. نتیجه سختی سطح پایین تر در هنگام کربوهیدرات با متان با استفاده از افزودنی های پروپان. هنگامی که قدرت پیوند به 9000kPa می رسد، هنگامی که از پروپان کربوهیدرات گاز استفاده می شود، اگرچه ضخامت اندازه گیری شده لایه سخت شده بسیار نازک است، اما بهترین مقاومت سایش را دارد. هیدروژن تحت شرایط عامل کاربورینگ از نوع گاز جذب می شود، اما باید در حین بازپشی خلاء دوباره برداشته شود.
