صفحه اصلی > اخبار > محتوای

طراحی عمیق قطعات استوانه ای با استفاده از صفحات تیتانیوم و آلیاژهای تیتانیوم

Jul 13, 2026

شکل پذیری کشش عمیق ورق های تیتانیوم و آلیاژ تیتانیوم برای اجزای فنجان استوانه ای

1. اصول طراحی عمیق برای ورق های تیتانیوم

کشش عمیق یک فرآیند شکل‌دهی ورق فلزی است که در آن یک صفحه تخت توسط یک پانچ به داخل حفره قالب کشیده می‌شود تا یک جزء استوانه‌ای، مستطیلی یا نامنظم توخالی ایجاد شود. برای ورق های تیتانیوم و آلیاژ تیتانیوم، این فرآیند به دلیل ویژگی های مکانیکی و فیزیکی ذاتی مواد که به طور قابل توجهی با مواد قابل کشش عمیق معمولی مانند فولاد کم کربن یا آلیاژهای آلومینیوم متفاوت است، به ویژه چالش برانگیز است.

شکل‌پذیری ورق‌های تیتانیوم در کشش عمیق توسط تعامل بین تغییر شکل کششی در ناحیه فلنج و تغییر شکل فشاری در دیواره فنجان کنترل می‌شود. با پایین آمدن پانچ، فلنج حلقوی تنش کششی شعاعی و تنش فشاری محیطی را تجربه می کند و باعث می شود که مواد به سمت داخل به سمت دهانه قالب جریان یابد. در همین حال، دیواره فنجانی با کشیده شدن روی شعاع قالب تحت کشش تک محوری قرار می گیرد. نسبت کشش محدود، که به عنوان حداکثر نسبت قطر خالی به قطر پانچ قابل دستیابی در یک عملیات کشش بدون شکست تعریف می شود، به عنوان معیار اولیه برای شکل پذیری کشش عمیق عمل می کند.

برای تیتانیوم خالص تجاری درجه 1، نسبت کشش محدود معمولاً از 1.8 تا 2.2 در شرایط دمای اتاق متغیر است. این مقدار به طور قابل توجهی کمتر از مقادیر 2.2 تا 2.5 است که با فولاد کربن عمیق-کیفیت کششی کم-و منعکس کننده کرنش کمتر-شار سخت شدن تیتانیوم و تسلیم بیشتر-به{10}}نسبت کششی است. آلیاژهای آلفا{12}}بتا مانند Ti-6Al-4V شکل پذیری محدودتری از خود نشان می دهند، با نسبت کشش محدود اغلب در دمای محیط کمتر از 1.6 به دلیل استحکام بالاتر و شکل پذیری کمتر.

2. ویژگی های مواد موثر بر رفتار طراحی عمیق

بافت کریستالوگرافی ورق های تیتانیوم عمیقاً بر عملکرد طراحی عمیق تأثیر می گذارد. ساختار کریستالی نزدیک{1} و شش ضلعی تیتانیوم دارای سیستم‌های لغزش محدود در دمای اتاق است، عمدتاً لغزش پایه و منشوری با لغزش هرمی فقط در دماهای بالا یا تحت تغییر شکل محدود قابل توجه است. ناهمسانگردی حاصل رفتار گوشواره‌ای مشخص را در فنجان‌های کشیده ایجاد می‌کند، جایی که لبه فنجان تغییرات ارتفاع دوره‌ای مطابق با جهت‌های جهت‌گیری ترجیحی را نشان می‌دهد.

یک بافت پایه قوی با محور c- که به سمت عرضی متمایل شده است، معمولاً چهار گوش را در 0 و 90 درجه در جهت چرخش ایجاد می‌کند. این گوشواره باید در عملیات های بعدی کوتاه شود و کارایی استفاده از مواد کاهش یابد. کنترل بافت از طریق پردازش ترمومکانیکی در طول تولید ورق می تواند شدت گوشواره را به حداقل برساند، اگرچه حذف کامل به طور کلی غیر عملی است.

کرنش-شار سخت شدن، که با مقدار n- نشان داده می‌شود، ظرفیت ماده را برای تغییر شکل پلاستیکی یکنواخت قبل از شروع گلویی تعیین می‌کند. آلیاژهای تیتانیوم عموماً نسبت به فولادهای کششی عمیق n-مقدار کمتری نشان می‌دهند، به این معنی که محلی‌سازی کرنش راحت‌تر رخ می‌دهد و پنجره شکل‌دهی ایمن باریک‌تر است. نسبت کرنش پلاستیک یا مقدار r{6}}مقاومت در برابر نازک شدن را در مقابل تغییر شکل صفحه اندازه می‌گیرد. مقادیر r{9} بالاتر نشان‌دهنده شکل‌پذیری بهتر کشش عمیق است، زیرا این ماده در برابر نازک شدن در دیواره فنجانی که تنش‌های کششی بالاترین است، مقاومت می‌کند. ورق های تیتانیوم معمولاً بسته به بافت و تاریخچه پردازش، مقادیر r{11}} بین 2.0 تا 4.0 را به دست می آورند، که در مقایسه با بسیاری از مواد مطلوب است، اگرچه شکل پذیری مطلق توسط عوامل دیگر محدود می شود.

وضعیت سطح به طور قابل توجهی بر رفتار طراحی تأثیر می گذارد. سطح تیتانیوم فعال شیمیایی در برابر قالب‌های فولادی ابزار تحت فشار میل می‌کند که منجر به امتیازدهی، برداشتن و شکستگی احتمالی می‌شود. درمان‌های سطحی از جمله پوشش‌های تبدیل فسفات، روان‌کننده‌های فیلم جامد، یا تشکیل لایه‌های اکسیدی می‌توانند تمایلات گازی را کاهش دهند. زبری سطح باید بهینه شود تا روان کننده را حفظ کند و در عین حال از غلظت تنشی که می تواند باعث ایجاد ترک شود اجتناب شود.

3. روانکاری و مدیریت اصطکاک

روانکاری موثر برای کشیدن موفقیت آمیز عمیق صفحات تیتانیوم بسیار مهم است. فشار تماس بالا در شعاع قالب و رابط نگهدارنده خالی، همراه با تمایل تیتانیوم به سمت سایش چسب، روان کننده هایی با استحکام فیلم استثنایی و پایداری شیمیایی را می طلبد.

روانکارهای مبتنی بر روغن معدنی{0}}معمولاً برای کشش عمیق تیتانیوم کافی نیستند. موم‌های پارافین کلردار از گذشته به دلیل ویژگی‌های فشار بسیار عالی استفاده می‌شده‌اند، اگرچه نگرانی‌های زیست‌محیطی و بهداشتی باعث جایگزینی ترکیبات سولفوره و فسفری شده شده است. روان کننده های مصنوعی مبتنی بر پلیمر، به ویژه آنهایی که حاوی ذرات پلی تترا فلوئورواتیلن یا دی سولفید مولیبدن هستند، روانکاری مرزی موثری را در شرایط سخت ایجاد می کنند.

لایه‌های روان‌کننده جامد که قبل از کشیدن روی قسمت خالی اعمال می‌شوند، مزایایی در سازگاری فرآیند دارند. روکش های پلی وینیل کلراید یا پلی اتیلن را می توان به سطح ورق چسباند و لایه ای قربانی ایجاد می کند که تیتانیوم را از ابزار جدا می کند. این پوشش ها باید پس از شکل گیری به طور کامل حذف شوند تا از آلودگی در پردازش یا سرویس بعدی جلوگیری شود.

ضریب اصطکاک بین تیتانیوم و فولاد ابزار تحت شرایط کشش عمیق معمولی از 0.15 تا 0.30 با روانکاری موثر در مقایسه با 0.05 تا 0.10 برای فولاد روغن کاری شده متغیر است. این اصطکاک بیشتر، نیروی نگهدارنده خالی مورد نیاز برای جلوگیری از چروک شدن را افزایش می دهد، که به نوبه خود تنش کششی در دیواره فنجان را افزایش می دهد و نسبت کشش قابل دستیابی را کاهش می دهد. بهینه سازی دقیق فشار نگهدارنده خالی، با استفاده از نگهدارنده های خالی قطعه بندی شده یا قابل برنامه ریزی در صورت امکان، می تواند تا حدی این محدودیت را جبران کند.

4. ملاحظات طراحی ابزار

طراحی شعاع قالب برای کشش عمیق تیتانیوم نیازمند توجه دقیق برای تعادل بین خمش بیش از حد و پشتیبانی ناکافی است. شعاع قالبی که خیلی کوچک است، تنش‌های خمشی بالایی ایجاد می‌کند، زیرا ماده خالی روی شعاع جریان می‌یابد و به طور بالقوه باعث شکستگی در شعاع پانچ یا دیواره فنجان می‌شود. برعکس، یک شعاع قالب بیش از حد بزرگ محدودیت جریان مواد را کاهش می‌دهد و باعث ایجاد چین و چروک در ناحیه دیوار بدون پشتیبانی می‌شود. برای ورق های تیتانیوم، شعاع قالب معمولاً بین 5 تا 10 برابر ضخامت ورق است، در مقایسه با 4 تا 8 برابر برای فولاد.

شعاع پانچ باید به اندازه کافی بزرگ باشد تا از تمرکز تنش در گوشه پایین فنجان جلوگیری شود. شعاع پانچ سخاوتمندانه، معمولاً 3 تا 5 برابر ضخامت ورق، تغییر شکل خمشی را توزیع می کند و حداکثر تنش کششی را کاهش می دهد. با این حال، شعاع پانچ بسیار بزرگ ارتفاع دیوار بدون تکیه گاه و تمایل به چروک شدن را افزایش می دهد.

طراحی نگهدارنده خالی باید توزیع فشار یکنواخت را در سراسر فلنج فراهم کند. پرس‌های تک-با نگهدارنده‌های خالی ثابت اغلب برای تیتانیوم ناکافی هستند زیرا پنجره فرآیند باریکی دارند. پرس‌های دوبل- با نیروی نگهدارنده خالی کنترل‌شده مستقل، تنظیم فشار پیشرونده را در طول کشش امکان‌پذیر می‌سازد و تغییر هندسه فلنج و ضخامت مواد را جبران می‌کند. مهره های کششی را می توان برای افزایش مقاومت در مناطق مستعد جریان بیش از حد مواد ترکیب کرد و توزیع کرنش را متعادل کرد.

انتخاب مواد ابزار باید به گرایش تند شدن تیتانیوم بپردازد. فولادهای ابزار سخت شده با سطوح صیقلی و پوشش‌های سخت مانند نیترید تیتانیوم، نیترید آلومینیوم تیتانیوم یا الماس{1}}مانند کربن، مقاومت در برابر سایش را بهبود بخشیده و چسبندگی را کاهش می‌دهند. در برخی موارد، کاربید سیمانی یا درج ابزار سرامیکی برای تولید با حجم بالا استفاده می شود.

فاصله بین پانچ و قالب باید دلیل برگشت فنری و تغییر ضخامت تیتانیوم باشد. مقادیر ترخیص معمولی از 1.1 تا 1.3 برابر ضخامت اسمی ورق، کمی بزرگتر از فولاد برای تطبیق مدول کمتر ماده و نسبت استحکام تسلیم بالاتر است.

5. بهینه سازی پارامتر فرآیند

نیروی نگهدارنده خالی بحرانی ترین پارامتر فرآیند در کشش عمیق تیتانیوم را نشان می دهد. نیروی ناکافی اجازه چروک شدن فلنج بدون تکیه گاه را می دهد، در حالی که نیروی بیش از حد جریان مواد را محدود می کند و باعث شکستگی در دیواره فنجان می شود. با کاهش سطح فلنج و تغییر مقاومت در برابر جریان، نیروی نگهدارنده خالی بهینه در طول حرکت کشش افزایش می‌یابد. هولدرهای خالی هیدرولیک یا پنوماتیک قابل برنامه ریزی این تنظیم پویا را فعال می کنند.

سرعت ترسیم بر تولید گرما و پاسخ مواد تأثیر می گذارد. سرعت های بالاتر گرمایش آدیاباتیک را در ناحیه تغییر شکل افزایش می دهد که می تواند به صورت موضعی تیتانیوم را نرم کرده و شکل پذیری را بهبود بخشد. با این حال، سرعت بیش از حد، کارایی روانکار را کاهش می‌دهد و ممکن است باعث ایجاد اثرات دینامیکی مانند لرزش یا ناهماهنگی پانچ{2}}می‌شود. سرعت کشش برای تیتانیوم معمولاً بین 100 تا 300 میلی‌متر در ثانیه است که کندتر از فولاد است تا امکان نگهداری فیلم روانکار و اتلاف گرما را فراهم کند.

تعداد مراحل طراحی مورد نیاز به هندسه اجزا و شکل پذیری مواد بستگی دارد. ترسیم تک مرحله‌ای به نسبت‌های ترسیم متوسط ​​محدود می‌شود و عملیات ترسیم مجدد برای اجزای عمیق‌تر ضروری است. ترسیم مجدد را می توان مستقیماً روی فنجان{3} بدون بازپخت میانی برای تیتانیوم خالص تجاری انجام داد، مشروط بر اینکه کرنش انباشته شده از ظرفیت ماده تجاوز نکند. آلفا{5}}آلیاژهای بتا معمولاً به بازپخت میانی بین کشش‌ها برای بازیابی شکل‌پذیری نیاز دارند، با اتمسفر آنیلینگ به دقت کنترل می‌شود تا از تشکیل حالت آلفا جلوگیری شود.

اتو کردن، فرآیندی که ضخامت دیواره را کاهش می دهد و در عین حال قطر فنجان را حفظ می کند، می تواند با کشش عمیق ترکیب شود تا اجزایی با ضخامت دیواره یکنواخت تولید شود. این به ویژه برای فنجان های تیتانیومی که کارایی مواد مهم است، مرتبط است، اگرچه تغییر شکل اضافی محدودیت های شکل پذیری مواد را بیشتر به چالش می کشد.

6. دما{1}}به کمک ترسیم عمیق

کشش عمیق دمای بالا به طور قابل ملاحظه ای شکل پذیری تیتانیوم را با فعال کردن سیستم های لغزش اضافی و کاهش نسبت تسلیم به استحکام کششی بهبود می بخشد. کشش گرم در 200 تا 400 درجه سانتیگراد برای تیتانیوم خالص تجاری می تواند نسبت کشش محدود را 20 تا 40 درصد در مقایسه با دمای اتاق افزایش دهد. دمای بهینه به ترکیب آلیاژ بستگی دارد، آلیاژهای آلفا از دماهای پایین‌تر بهره می‌برند و آلفا{8}}آلیاژهای بتا به دمای بالاتر برای دستیابی به بهبود قابل توجه نیاز دارند.

ترسیم گرم در دمای 500 تا 800 درجه سانتیگراد تغییر شکل حتی بیشتر را ممکن می کند، اگرچه تشکیل حروف آلفا به یک نگرانی جدی تبدیل می شود. اتمسفرها یا پوشش های محافظ باید از آلودگی جوی در هنگام گرم شدن و شکل گیری جلوگیری کنند. پس از کشش داغ، مورد آلفا باید با ماشینکاری یا ترشی شیمیایی، اضافه کردن مراحل فرآیند و هزینه حذف شود.

شکل دهی گرمای همدما، که در آن هم ابزار و هم مواد خالی در دمای بالا نگهداری می شوند، گرادیان دما را به حداقل می رساند و رفتار مواد ثابتی را ارائه می دهد. این رویکرد به‌ویژه برای هندسه‌های پیچیده یا مواد با پنجره‌های پردازش باریک مؤثر است، اگرچه پیچیدگی ابزار و زمان چرخه افزایش می‌یابد.

شکل‌دهی الکترومغناطیسی و سایر روش‌های شکل‌دهی با سرعت بالا برای کشش عمیق تیتانیوم مورد بررسی قرار گرفته‌اند. نرخ کرنش بالای مرتبط با این فرآیندها می‌تواند باعث سرکوب گردن و به تاخیر انداختن شکستگی شود، و به طور بالقوه امکان کشش عمیق‌تر را فراهم می‌کند. با این حال، هزینه های تجهیزات و چالش های کنترل فرآیند، پذیرش صنعتی را محدود کرده است.

7. نقص و حالت های شکست

چروک شدن در ناحیه فلنج یا دیوار ناشی از نیروی نگهدارنده خالی ناکافی یا جریان بیش از حد مواد است. چین و چروک های شدید می توانند در مواد قفل شوند و با کشیده شدن به داخل حفره قالب باعث پارگی شوند. چین و چروک های جزئی ممکن است در عملیات های بعدی از بین بروند اما تغییرات ضخامت و غلظت استرس ایجاد می کنند.

پارگی در شعاع پانچ یا دیواره فنجان نشان دهنده حد نهایی شکل پذیری است. این حالت شکست زمانی شروع می شود که تنش کششی در دیوار از مقاومت موضعی ماده بیشتر شود، معمولاً در شعاع پانچ که در آن تنش های خمشی و کششی روی هم قرار می گیرند. ممکن است قبل از پارگی، گردن‌بندی موضعی وجود داشته باشد، اگرچه کرنش نسبتاً پایین-تیتانیوم به این معنی است که پس از شروع، شکستگی به سرعت رخ می‌دهد.

امتیازدهی سطح و سنگ‌زدگی ناشی از روان‌کاری ناکافی یا مواد ابزار ناسازگار است. این عیوب کیفیت سطح را کاهش می دهند و می توانند به عنوان محل شروع ترک تحت بارگذاری چرخه ای عمل کنند. در موارد شدید، گاز زدن باعث انتقال مواد از ورق تیتانیوم به قالب می شود و به تدریج هندسه ابزار و کیفیت قطعه را کاهش می دهد.

گوشواره، تغییر ارتفاع دوره ای در لبه فنجان، ناشی از ناهمسانگردی کریستالوگرافیک است. در حالی که گوشواره یک نقص از نظر یکپارچگی ساختاری نیست، نیاز به پیرایش و کاهش بازده مواد دارد. شدت را می توان از طریق کنترل بافت در طول تولید ورق به حداقل رساند یا از طریق بهینه سازی شکل خالی جبران کرد.

برگشت فنری پس از ترسیم بر دقت ابعاد تأثیر می گذارد، به ویژه برای اجزای با شرایط تحمل سخت. مدول الاستیک پایین تیتانیوم همراه با استحکام تسلیم بالا باعث برگشت فنری بیشتر از فولاد می شود. جبران از طریق اصلاح هندسه ابزار یا عملیات کالیبراسیون پس از شکل دهی ممکن است لازم باشد.

8. انتخاب مواد برای برنامه های طراحی عمیق

تیتانیوم خالص درجه 1 تجاری بهترین شکل پذیری کشش عمیق را در میان مواد تیتانیوم ارائه می دهد، با محتوای اکسیژن کم که انعطاف پذیری بالا و استحکام تسلیم پایین را ارائه می دهد. این درجه برای کاربردهایی ترجیح داده می شود که در آن استحکام متوسط ​​قابل قبول است و شکل پذیری آن در اولویت است، مانند تجهیزات پردازش شیمیایی، عناصر معماری و محصولات مصرفی.

تیتانیوم درجه 2 تعادل شکل پذیری و استحکام را فراهم می کند، با مقدار کمی اکسیژن بالاتر، استحکام تسلیم را با هزینه انعطاف پذیری متوسط ​​افزایش می دهد. این نشان دهنده پرکاربردترین درجه برای اجزای عمیق-کشیده شده در جایی است که عملکرد ساختاری متوسطی مورد نیاز است.

تیتانیوم درجه 4، با بالاترین میزان اکسیژن در میان گریدهای غیر آلیاژی، استحکام بیشتری را ارائه می دهد اما شکل پذیری را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد. ترسیم عمیق درجه 4 به دماهای بالا یا چند مرحله با بازپخت میانی نیاز دارد.

Ti-6Al{4}}4V و سایر آلیاژهای آلفا-به دلیل شکل‌پذیری محدود و استحکام بالا، عموماً برای کشش عمیق در دمای اتاق معمولی نامناسب هستند. هنگامی که به شکل‌های عمیق کشیده شده از این آلیاژها نیاز است، شکل‌دهی فوق‌پلاستیک در دمای 850 تا 950 درجه سانتی‌گراد یا کشش گرم با حفاظت در برابر اتمسفر استفاده می‌شود. اجزای به‌دست‌آمده در مخازن تحت فشار هوافضا، اجزای اگزوز و دیگر ساختارهای{10}با کارایی بالا کاربرد پیدا می‌کنند که در آن نسبت استحکام به وزن آلیاژ، پردازش پیچیده را توجیه می‌کند.

آلیاژهای بتا تیتانیوم مانند Ti-15V-3Cr-3Al-3Sn به دلیل ساختار کریستالی مکعبی بدنه با سیستم های لغزش گسترده تر، شکل پذیری سرد بهبود یافته را در شرایط تیمار شده با محلول ارائه می دهند. این آلیاژها می توانند در شرایط نرم عمیق کشیده شوند و متعاقباً برای دستیابی به استحکام بالا پیر شوند و یک مسیر پردازش جذاب برای کاربردهای خاص فراهم کنند.

9. تضمین کیفیت و تست

تست گوش، که با رسم یک فضای خالی دایره ای و اندازه گیری نمایه ارتفاع گوش به دست آمده انجام می شود، ناهمسانگردی را کمی می کند و رفتار کشیدن عمیق را پیش بینی می کند. مقادیر شاخص گوشواره بالای 10 درصد معمولاً نشان دهنده ناهمسانگردی مشکل ساز است که نیاز به اصلاح شکل خالی یا تنظیم فرآیند دارد.

آزمایش فنجان سوئیفت نسبت کشش محدود را با کشیدن صفحات خالی با قطر به تدریج بزرگتر تا زمانی که شکستگی رخ دهد تعیین می کند. این معیار مستقیمی از شکل‌پذیری در شرایط استاندارد ارائه می‌کند، اگرچه عملکرد واقعی تولید ممکن است به دلیل تفاوت‌های ابزار و تغییرات روان‌کننده متفاوت باشد.

تست حجامت Erichen شکل پذیری کشش را با فشار دادن یک پانچ کروی روی یک ورقه گیره تا زمان شکست اندازه گیری می کند. در حالی که به طور مستقیم عملکرد کشش عمیق را اندازه گیری نمی کند، ارزش Erichen با شکل پذیری عمومی ورق ارتباط دارد و برای مقایسه مواد و کنترل کیفیت مفید است.

آزمایش‌های طراحی فنجان استوانه‌ای با ابزار ابزار دقیق اطلاعات دقیقی در مورد نیروی پانچ، فشار نگهدارنده خالی و توزیع ضخامت دیواره ارائه می‌دهد. این داده ها بهینه سازی فرآیند و اعتبار مدل های شبیه سازی را امکان پذیر می کند.

بررسی ریزساختاری اجزای ترسیم شده تأیید می‌کند که تغییر شکل ویژگی‌های نامطلوبی مانند دوقلوهای تغییر شکل، نوارهای برشی موضعی یا ترک‌خوردگی سطحی ایجاد نکرده است. برای آلفا{1}}آلیاژهای بتا، کسر حجمی و مورفولوژی فازهای آلفا و بتا باید پس از ترسیم در حد مشخصات باقی بماند.

10. کاربردهای فنجان های تیتانیوم عمیق-

تجهیزات پردازش شیمیایی از فنجان‌ها و سیلندرهای تیتانیوم خالص تجاری عمیق-برای مخازن راکتور، سر مبدل‌های حرارتی و اجزای مخزن تحت فشار استفاده می‌کنند. مقاومت عالی در برابر خوردگی تیتانیوم در محیط‌های حاوی کلرید و اکسیدکننده آن را نسبت به فولادهای زنگ نزن در بسیاری از محیط‌های شیمیایی برتری می‌دهد.

کاربردهای هوافضا شامل مخازن سوخت، مخازن هیدرولیک، و اجزای اگزوز است که نسبت قدرت به وزن آلیاژهای تیتانیوم مزایای عملکردی قابل توجهی را ارائه می‌کند. اجزای Ti-6Al-4V که به صورت فوق پلاستیک شکل گرفته اند، هندسه های پیچیده ای را از طریق ترسیم عمیق معمولی غیرممکن می کنند.

در تولید دستگاه‌های پزشکی از لیوان‌های{0}}تیتانیوم عمیق برای محفظه‌های ایمپلنت، اجزای ابزار جراحی و تجهیزات پردازش دارویی استفاده می‌شود. زیست سازگاری و مقاومت به خوردگی تیتانیوم در محیط های فیزیولوژیکی برای این کاربردها ضروری است.

محصولات مصرفی مانند ظروف آشپزی، قاب ساعت و قاب عینک از وزن سبک، مقاومت در برابر خوردگی و جذابیت زیبایی تیتانیوم بهره می برند. طراحی عمیق امکان تولید مقرون به صرفه{1}}این اجزاء از نمرات تیتانیوم خالص تجاری را فراهم می کند.

ارسال درخواست